چهارشنبه 31 مرداد 1397 در 22:03
23 3
چهارشنبه 31 مرداد 1397 در 22:03

دچار کمبود ویتامین «تلاش» نشویم!

دچار کمبود ویتامین «تلاش» نشویم!

 انگشتی که به «خودم» اشاره می کند  

بیایید با هم روراست باشیم. برای یکبار هم که شده انگشت روی عملکرد خودمان بگذاریم و پیش از متهم کردن دیگران، ریشه سندرمِ «ناکامی در فرصت ها» را ابتدا در درون خودمان بخشکانیم.


از شمردن شانس های دیگران در زندگی، خسته نشده اید؟
فکر می کنید جفت شش های روزگار، تنها به شماست که دهن کجی می کند؟
از زمین و زمان شکایت دارید؛ چون دائم چوب لایِ چرخِ پیشرفت هایتان گذاشته اند؟
شده تا بحال کلید واژه «خودم چه کرده ام؟» را در موتورهای جستجوگرتان پیگیری کرده باشید؟

بیایید با هم رو راست باشیم. برای یکبار هم که شده انگشت روی عملکرد خودمان بگذاریم و پیش از متهم کردن دیگران، ریشه سندرمِ «ناکامی در فرصت ها» را ابتدا در درون خودمان بخشکانیم.

شاخه های اضافه را هَرَس کنیم

«هر کسی را به یک کار، به همه کار. هر کسی را به همه کار، به هیچ کار.» نمی دانم تا بحال این ضرب المثل را شنیده اید یا نه؟ ولی این عبارت در عین سادگی، حاملِ یک آینده نگریِ صحیح و منطقی است که نقشه را علامت گذاری کرده و راه میان بُر را به ما نشان میدهد.میگوید:«اولویت هایت را مشخص کن و تنها به آنها بپرداز. چون، رمز موفقیت تو جز این نیست».

بلاتکلیفی و از این شاخه به آن شاخه شدن، ما را شبیه به کلافِ سردرگم می کند و داغِ موفقیت را بر دلمان می گذارد. یک بافنده، فرصتهای زیادی را باید هزینه کند تا سرِ نخ را در کلافِ سر در گُم بیابد. چه بسا، به قدری گره های کور زیاد باشند که به طور کل از بافتن منصرف شود. در این صورت آیا ما، لباس دستبافِ زیبا و بی عیب و نقصی به تن خواهیم کرد؟ بر عکس، تداوم و استمرار در یک نوع کار و حرفه، گام به گام ما را به هدف نزدیک و نزدیکتر می کند.

با اولویت بندی و تمرکز، نه تنها از آرامش و مواهب طول مسیر بهره مند می شویم؛ بلکه در انتهای مقصد، نتیجه ای شیرین، چشم به راه ماست. یک باغبان هیچگاه نهال های میوه را در هم و برهم نمی کارد. هیچگاه اجازه رشد به سرشاخه های اضافی نمی دهد. بنابراین تا فصلِ جوانه زدن به پایان نرسیده، مانند باغبانی دلسوز، شاخه های اضافه را هرس کنیم و شاهد باروریِ سرشاخه های اصلی باشیم.

در مصرف ویتامین صرفه جویی نکنیم

راهی هست که به قول قدیمی ها «هنوز ب بسم الله نگفته» باعث می شود امیدمان نااُمید نشود. می پرسید چه راهی؟ اینکه باید حسابی از خودمان مراقبت کنیم تا دچار کمبود ویتامین «تلاش» نشویم وگرنه مغلوبیم و راه به جایی نمی بریم. شما، چند نفر را می شناسید که با دست روی دست گذاشتن؛ با سستی و امروز و فردا کردن و در انتظار شنبه های مُنجی نشستن، نفر اول مسابقه شده باشند؟ چند نفر را دیده اید که بدون تلاش، قهرمانانه به درخشش مدال خود افتخار کنند؟ تلاش و پشتکار، کلیدی است جادویی که اگر گم شود، گنج های موفقیت تا ابد زیر خاک مدفون می مانند. پس هیچگاه از جادوی تلاش غافل نشوید که «کار نیکو کردن از پر کردن است». مگر نشنیده اید «لَیس الانسان الاّ ما سعی»؟

«زره جنگ به تن کنیم»

حالا که قدم در مسیر اصلی و حقیقی گذاشتیم نباید دلهره ها و ترس ها مهلت ورود به دل هایمان را پیدا کنند. بله حق با شماست؛ احتیاط شرط عقل است. حضرت موسی علیه السلام و برادرشان هارون علیه السلام نیز در هنگام مواجه با فرعون، از حوادث پیش رو خوف داشتند. ولی وقتی رضایت خدا در کاری آشکار شد، چرا باید از ادامه مسیر بترسیم؟ چرا با اضطراب های بیهوده و نگرانی از برچسبِ دیگران، همه رشته ها را پنبه کنیم و معطل حرف مردم بمانیم؟

رمزش این است که امید به پیروزی را در زندگی ارزش گذاری کنیم و صدر اعظم هدف هایمان قرار دهیم. بعد با تمام قدرت خنجرهایمان را در گلوی ترس های ناروا فرو بریم و مطمئن باشیم، خدا با ماست. همان طور که در کنار حضرت موسی علیه السلام بود و ضمانت کرد «لا تَخافا، اِنَنی مَعَکُما، اَسمَعُ و اَری».

زهره نوروزی اصفهانی

منبع: ندای اصفهان

هشتمین مظلوم

هشتمین مظلوم

ماه صفر به پایان می‌رسد. شهادت امام هشتم در آخرین روز این ماه، پایان دو ماه سوگورای است. از آغاز محرم، سرشک غم باریده‌ایم، تا عاشورا، اربعین، بیست‌وهشتم صفر و سرانجام روز شهادت حضرت رضا(ع). اینک جهان تشیع در سوگ غریب خراسان است، والامردی که در راه آرمان و برای کسب خشنودی حضرت حق، شکیبا و استوار، رضای الهی را به جان پذیرفت و رهروان طریق توحید را تا رسیدن بر قله‌های شرف و وادی رستگاری رهنمون شد. هشتمین مظلوم، عصارۀ ایمان و هدف، آمیزه‌ای از دانش و تقوا، عبادت و بینش، مبارزه و پایداری و اراده و همت بود. او، هر چند در اوج عزت و جلال، اما اسیر ظلم مأمون بود؛ آن‌گونه که گاهی از خدایش، مرگ می‌طلبید. آه از آن انگور مسموم، که رضای آل محمد علیهم السلام را به رضوان برد! وای از آن زهر جفا که امام جواد را یتیم کرد!

درگذشت استاد محمد علی اعتضاد رضوی

درگذشت استاد محمد علی اعتضاد رضوی

انالله و انا الیه راجعون  بسم الله الرّحمن الرّحیم درگذشت شخصیت فرهیخته، مجرب، متدین، انقلابی، مخلص والگوی عرصه تعلیم و تربیت که عمر گرانسنگ خود را در راه تربیت نسل آینده ساز هزینه نمود. دست اندرکاران کانون مدارس اسلامی کشور را اندوهگین،متاسف و متاثر ساخت.   لازم است این درگذشت را به جامعه فرهنگیان بالاخص همکاران مدارس اسلامی کشور، بیت شریف آن مرحوم و کلیه بازماندگان تسلیت عرض کنیم و از خداوند سبحان برای روح آن بزرگوار علو درجات و برای خانواده محترم به ویژه فرزندان آن عزیز که همچنان در سنگر تعلیم و تربیت فعالیت می نمایند صبرجزیل و طول عمر مسئلت می نماییم. روحش شاد و یادش گرامی باد  کانون مدارس اسلامی کشور